κοίτα ξανά

with No Comments


Κοίτα ξανά
μην με κοιτάς
καμμιά φορά
μα μιά φορά
δεν φτάνει

Νησί η αγάπη
και εμείς σαν βάρκα μόνη
δυο χέρια μείνανε
λευκό ελαφρύ σεντόνι

Λευκά βαριά τα σύννεφα
σκουριάζουν
στην γκρίζα γή
που μας χωρίζει μοιάζουν

Η νύχτα θ’ απλωθεί
αναμεσά μας
η θύμιση -σαν στρώμα πιά-
δικιά μας

Βουβός ο χρόνος
που περνά
αδειο ποτάμι

Άδεια τα λόγια
να γραφτούν
στεγνό μελάνι.

Leave a Reply